شکنجه گر- احسان طبری

جلاد چنگ در حلقوم زندانی انداخت و از میان  دندان چرکین چون کفتاری زوزه کشید: “تو تسلیم خواهی شد!” و با چند تکان وحشی قربانی را به زانو زدن واداشت. مرد لرزید، زانو زد، در غلطید، نقش زمین شد. نگاهش مات، خنده اش فسرده، پیکرش بی جان بود.                                  

                                                                                                                                       ۱                                                                                                 

چهره شکنجه گر را در  ظلمت دخمه، جلأ ارغوانی آتش کوره روشن میکرد.                      

چهره اش سخت لاغر و پژمرده، ولی بازوها وشانه ها ورزیده بود. نگاهی مرده، ولی ابروانی پر پشت و قسی، زبانی لخت و گنگ، ولی دندانهایی چرکین و غیض آلود داشت. وقتی داغهای تفته را بر پشت و شانه قربانی میگذاشت و دود کباب همراه ضجه جگر شکاف بر میخاست، او با سکسکه مهیبی میخندید: مانند بهم خوردن جمجمه مردگان!   

۲                                                  

آیا باو مربوط بود که این کیست که شکنجه میشود و یا تمام کسانی را که در این حفره عذاب میبینند علت چیست؟ اراده شروران و خواجگان در هر حال مقدس است. وانگهی او از درماندگی موجودات لذ ت میبرد. در کودکی کبوترها را سر میکند، گربه ها را در تنور میانداخت.وقتی بزرگ شد هوس داشت که خون گرم حلقهای بریده را بمکد و اینک به میمنت شکنجه گر شاهنشاه است. شکر هزار شکر که دیگر مایه لذت برای او کم نیست: مردانی با چشمان گود افتاده، زنانی که پستانهای عاج را با انبوه گیسو میپوشاندند، پیرهایی با دنده های برآمده، کودکانی با اندام ترد.      

                     

۳

بناگاه در آن دخمه را باخشونت گشودند و چند فراش مست  مردی دست بسته را که شقیقه های خاکستری داشت بدرون افکندند. او چهره ای داشت چنانکه گویی از سنگ خارا تراشیده اند و بر آن زهرخندی محو نشسته بود: زهر خند تحقیر که جلاد را از کوره بدر میکرد و هیبتش را ناچیز میساخت. شکنجه گردر دل گفت: “تقلای بیهوده است، بزودی موج ترس زهر خندش را خواهد بلعید.” و سپس نگاهی که از آن شرار کین بر می خاست بر بالای قربانی افکند. مرد آنجا بود و زهرخند آنجا بود.   

۴                                                                                                     

پس شکنجه گر داغهای سرخ را که از آن اخگرهای آتش بر می جهید از کوره بدر کشید و با رعشه لذت داغها را روی پوست عرق آلود مرد گذاشت، درست آنجا که زنجیر بازوها را به پشت می بست. گوشت با جلزی چندش آور سوخت و خونابه بر موهای ژولیده دوید. این بار جلاد با نگاهی محیل به مرد نگریست تا سقوط یک روح عنود را تماشا کند: ولی مرد آنجا بود و زهر خند آنجا بود.   

     

۵

 شکنجه گر بیتاب شد. وی از قربانیان خاموش نفرت داشت زیرا عظمت سکوت آنها بر مهابت حرفه وی سایه می افکند. تنها ضجه های عجز و التماس بود که بر عطش شهوانیش آبی می افشاند. پس احساس کرد که قدرت دوزخی در درونش خورد می شود، دشنه معجزه در چنگش می شکند. با شتاب بستوه آمدگان تمام پیکر قربانی را منقش ساخت و آنرا از خطوط سرخ ترس آوری پوشاند و سپس در آن چهره تراشیده از سنگ نگریست: مرد آنجا بود و زهر خند آنجا بود.  

                                         

۶ 

جلاد چنگ در حلقوم زندانی انداخت و از میان  دندان چرکین چون کفتاری زوزه کشید: “تو تسلیم خواهی شد!” و با چند تکان وحشی قربانی را به زانو زدن واداشت. مرد لرزید، زانو زد، در غلطید، نقش زمین شد. نگاهش مات، خنده اش فسرده، پیکرش بی جان بود.                                  

جلاد با نعره هراس آوری به اعماق دخمه گریخت و از آنجا بر چهره خارایین مرده نگریست: مرد آنجا بود و زهر خند آنجا بود.                                                                               

 نیرومند تر از قلعه زندان، تخت شاهنشاه، کوهسار پیرامون، نیرومند تر از جهان خداوند و مرگ و عذابش.                                                                                                        

  (تیرماه ۱۳۴۳  ا.ط.) 

 

به کانال صدای مردم در تلگرام بپیوندید
@sedayemardomdotnet

Print Friendly, PDF & Email